Deze voorstelling werd al lange tijd geleden aangekondigd en in studie genomen en wordt nu, vanwege de uitzonderlijke situatie waarin het toneel van vandaag dreigt te gaan verkeren, met grote noodzaak gerealiseerd. Wij kunnen niet instaan voor de gevolgen van mogelijke provocatieve elementen die vorm of inhoud van de montering betreffen. Desalniettemin, laat u dit niet ontgaan, weest niet bevreesd, maar komt dat zien.

Stanislavski, Konstantin Sergeyevitsch, Moskou 1863-1938, is een van de grote vernieuwers van het toneel. Hij speelt al van af zijn prilste jeugd in het toneelzaaltje van zijn ouderlijk huis in liubimovka. Later als het serieuzer wordt en de familie naast het landgoed een huis krijgt in Moskou aan de Sadvayastraat, laat zijn vader ook daar een volledig geoutilleerde toneelzaal inrichten. Toch neemt hij een pseudoniem als hij ook elders buiten in de stad gaat spelen, om de familie niet te provoceren met de nederige positie die een toneelspeler in die tijd heeft. Dat is de reden dat we hem nog steeds kennen als ‘Stanislavski,’ een pools klinkende naam, die hij leent van een balletdanseres en die een zo eenvoudige afkomst suggereert dat hij er zich veilig mee kan voelen. Als 25 jarige richt hij met geld van de firma van zijn vader de ‘maatschappij voor kunst en literatuur’ op, in Ginzburg huis aan Tverskaja straat, een luxueuze club met een grote toneelzaal en expositieruimtes. Er is een sectie toneel en een sectie opera en dans en elk daarvan heeft een school. In 1898 begint hij met Nemirovich-Danchenko het Moskou’se kunsttheater waar 39 tot 45 toneelspelers vanuit diverse diciplines, opera, dans, circus opereren, een coöperatie met aandeelhouders en lage toegangsprijzen, waaraan hij tot zijn dood in 1938 verbonden blijft. Zijn eerste theaterstudio wordt geopend in 1908.

17 t/m 28 jan in Frascati Amsterdam, 21 uur
17 en 18 februari in Toneelschuur Haarlem, 20.30 uur
23 en 24 februari in Schouwburg Rotterdam, 20.30 uur

foto: alfred stieglitz 1905

door: Discordia

subsidievorm
vierjarige subsidie